BLOG Magdy M

Właśnie zaczął się luty, a na ekrany naszych kin weszły Idy marcowe. Film George'a Clooneya opowiada o kulisach kampanii dwóch polityków partii demokratycznej, którzy walczą o nominację w wyścigu do Białego Domu. Czy przypadkiem jest, że film ukazał się w USA na rok przed wyborami prezydenckimi? Niezależnie od odpowiedzi, nie ma to większego znaczenia, ponieważ pokazuje mechanizmy, które mogą być aktualne o każdej porze i niemal pod każdą szerokością geograficzną.

Prezes PiS ponownie domaga się przeprosin. Tym razem - jak sam określa - takich z nisko pochyloną głową. Jarosław Kaczyński w nawoływaniu do przeprosin jest absolutnym liderem. Rzadko jednak precyzuje kto, kogo i za co miałby przepraszać. Bo czemu niby powodem do czyjegoś pokajania miałyby być ustalenia specjalistów z Krakowa, którzy odczytali zapisy z czarnych skrzynek TU-154? Zapisy, dodajmy, nie w pełni potwierdzające dotychczasową wersję, ale również jej nieprzeczące.

Janusz Palikot znów prowokuje. Tym razem chce zapalić w Sejmie marihuanę. Jak powiada, chce sprawdzić czy działa ustawa, w myśl której prokurator może odstąpić od ścigania za posiadanie niewielkiej ilości narkotyków. Poseł stąpa po kruchym lodzie, bo jeśli zostanie złapany na gorącym uczynku - nie skryje się za immunitetem. A co jeśli prokurator od ścigania nie odstąpi? Czy Palikot oznajmi wszem i wobec, że oto prawo nie działa? Być może, ale prokurator niczego nie musi. Zaś gdyby przewidywany tu scenariusz doszedł do skutku, poseł zbliżyłby się do niektórych obsesji innej części parlamentarnej opozycji.

Nazwa Zegar zagłady brzmi cokolwiek demonicznie i przyprawia o gęsią skórkę. I takie ma chyba zadanie. Oto amerykańscy naukowcy, którzy od wielu lat w formie symbolicznego zegara pokazują zagrożenia ludzkości, przesunęli jego wskazówkę o kolejną minutę. Według nich jest obecnie godzina 11:56 i to za cztery symboliczne minuty nastąpi kres ludzkości.

Już za chwilę Sąd Okręgowy w Warszawie ma ogłosić wyrok w procesie o wprowadzenie stanu wojennego. Wyrok, na który od lat czekają represjonowani przed trzydziestoma laty oraz ich rodziny. Czekają choćby na symboliczny wymiar kary. Trudno zaś zgadywać co kierowało redakcją telewizji TVP Info, która przed południem zaprosiła do swojego studia Jerzego Urbana, by ten wypowiedział się na temat procesu.

Po wczorajszej tragedii na konferencji prasowej w poznańskiej prokuraturze przez telewizje przetaczają się armie komentatorów, analizujących stan psychiczny pułkownika Przybyła. Do internetu aż strach zaglądać, bo pewnie tam jest to podniesione do sześcianu.

Większość komentarzy utrzymana jest w tonie, który sugerowałby, że strzały na konferencjach prasowych są u nas czymś powszechnym. Wszyscy chcą za to wniknąć w głowę prokuratora i pozwalają sobie na teorię, że tak naprawdę nie chciał popełnić samobójstwa, zanim jeszcze cokolwiek zostało wyjaśnione.

Co roku jedna z pierwszych niedziel stycznia pokazuje nam jak bardzo pomysłowi potrafią być Polacy. Wystarczy spojrzeć na wystawione na licytacje przedmioty, z których pieniądze zasilają konto Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. W Zielonej Górze na aukcję wystawiono stary socrealistyczny pomnik czerwonoarmisty, zdemontowany kilkanaście lat temu. Powszechne stało się licytowanie choćby stanowiska wójta lub burmistrza na jeden dzień czy nazwy własnej ulicy. Do tego dochodzą setki przedmiotów podarowanych przez znane osoby (w tym roku choćby czapka kapitana Wrony czy złamana tyczka Anny Rogowskiej).

Informacją dnia w mediach staje się oto wieść, że jeden polityk drugiego polityka nazwał bardzo brzydkim słowem. Słowo co prawda nieparlamentarne, ale przecież nie w parlamencie użyte. Tylko co to za różnica, skoro później nie wiadomo skąd rodzą się pretensje o to, że państwowi urzędnicy powinni świecić przykładem, a sami używają słownictwa spod budki z piwem?